Het bezoek van Paus Johannes Paulus II aan Zimbabwe hebben we dit keer van dichtbij meegemaakt. Ik was als tijdelijk zaakgelastigde bij zowat alle hoogtepunten van het bezoek aanwezig.
Het begon al bij de aankomst op het vliegveld. Na enig heen-en-weergepraat en bemiddeling kon ik mij in de schier onafzienbare rij autoriteiten voegen die stuk voor stuk persoonlijk werden begroet door de Paus. Zijne Heiligheid nam de gelegenheid te baat om zijn niet geringe talenkennis te demonstreren. Zo begroette hij mij met een welgemoed “goedenavond”. Van verbouwereerd-heid stond ik met mijn mond vol tanden — ik piepte nog wel “Welcome to Zimbabwe, Your Holiness” maar toen was hij alweer op weg naar mijn buurman.
Enkele dagen later mochten Hilda en ik samen bij een audiëntie bij de nuntius de kennis-making overdoen. Alweer kon ik op het belangrijke moment geen woord uitbrengen — maar Hilda lukte het wél een gesprekje met de goedheiligman aan te knopen. Ik jaloers, maar ik werd gecompenseerd door de warme toespraak van de Paus, waarin hij sprak over de belangrijke rol van diplomaten als grensverleggers en bruggenbouwers.
Na ontvangst van een herinneringsmedaille, een rozenkrans en een drietal flatteuze foto’s keerden wij gesticht naar huis terug.
Bert en Hilda van Geel-Tromp, Harare, oktober 1988