Mijn naam is Eliza Oudshoorn, parochiaan van de Heilige Lodewijkkerk.
In 1997 mocht ik namens de Nederlandse Bisschoppenconferentie naar het internationale jongerenforum dat voorafging aan de Wereldjongerendagen in Parijs.
Wat ik bij vertrek nog niet wist is dat we ook de paus persoonlijk gingen ontmoeten, en wat een enorme invloed hij zou hebben op de rest van mijn leven.
Het gehele blad van het St. Janscentrum kunt u hier vinden.
JP2: Paus van de jongeren
Paus Johannes Paulus II, onze paus, mijn paus — ik ben onderdeel van de zogenaamde JP2-generatie. De drie belangrijkste woorden voor mij zijn dankbaarheid, verantwoordelijkheid en trots. Ik ben trots en dankbaar dat ik juist deze paus heb meegemaakt op het moment dat je volwassen wordt en keuzes moet maken in je leven.
Eerste kennismaking
Voor mij begon het in 1997 met de wereldjongerendagen in Parijs. Eigenlijk had ik helemaal geen zin — waarom zou ik twee weken vakantie opofferen om naar zo’n oude man te gaan luisteren? Gelukkig had Onze Lieve Heer andere plannen.
Ook in Parijs was hij al een ‘oude’ man. Ik weet nog dat we een aparte mis hadden met de paus, in een kleine kerk ergens in Parijs. De paus stond achter het altaar en hij wankelde. Maar hoewel zijn lichaam oud was en zijn stem misschien niet meer zo krachtig als vroeger, spraken zijn ogen boekdelen en kwam ieder woord dat hij sprak recht binnen in het hart. Hier zat een man die zei dat hij ons vertrouwde, dat wij jongeren de toekomst van de kerk waren.
Je hoeft maar 10 seconden in zijn ogen vol liefde en vuur te kijken en je weet wat je te doen staat. Dat was wel het belangrijkste wat de paus ons meegaf: “Jezus houdt van jou, Hij vertrouwt jou en Hij heeft een bijzondere plek en roeping voor jou in Zijn Kerk.”
Mijn tweede ontmoeting
Ik heb het geluk gehad Johannes Paulus nog een tweede keer te mogen ontmoeten. Na de mis stonden we klaar om hem een hand te mogen geven. Hij stond krom voorovergebogen. Ik boog naar hem en zei dat ik hem hoopte te zien bij de WJD in Rome. Hij verstond me niet goed en zei: “what?” Dus ik boog nog verder en zei het nogmaals. Zijn hoofd kwam omhoog, hij keek me recht aan en zei: “yes, yes, yes.”
Afscheid
Ik besef me dat dit het verhaal is van één persoon. Tegelijk weet ik dat er honderdduizenden, miljoenen mensen op de wereld rondlopen voor wie deze paus zoveel heeft betekend.
“Wees niet bang, open de deuren voor Christus” — hij durfde de jongeren uit te dagen, door ze vertrouwen te geven maar ook door ze het hoogste ideaal voor te houden: heiligen te worden.